Beschikbare blogs 2016

Zaterdag 15 oktober - naar Odare en terug

 

== Naar Odare en terug ==

 

Gastarbeiders uit India werkend aan het wegdek

RUST

Woensdag, donderdag en vrijdag hebben we niet veel gedaan om zo uitgerust mogelijk te zijn voor de trip naar Odare. Wel hebben we donderdag nog een bezoek gebracht aan Pradip, de manager/eigenaar van Phill's Inn waar we jaren achter elkaar gelogeerd hebben. Ook hebben we deze tijd benut om meer te weten te komen over de mensen die in Odare wonen.

Op deze link is daar meer over te vinden. In ieder geval gaat het om een kleine aparte bevolkingsgroep met een eigen taal de Chepang. Heel lang hebben ze een semi-nomadisch leven geleid. De laatste 2 generaties is men zich steeds meer op een vaste plek gaan vestigen. Het zijn erg arme mensen waar nog veel analfabetisme is. Het gebied waar we heen gegaan zijn ligt midden in het ergst getroffen deel van Nepal. Meer dan 80% van de huizen en gebouwen is bij de aardbeving ingestort en velen zijn er bij omgekomen.

 Arm gezin bedelend voor de moskee

MOSLIMS

Vrijdagmiddag zijn we eerst nog even de stad in geweest en het valt op dat ondanks alles er steeds meer winkels en winkelcentra uit de grond gestampt worden. Toen ik een van deze centra uitliep kwam ik in een smal straatje terecht, recht tegenover de ingang van een moskee. Ja er wonen hier ook moslims, maar dat is relatief maar een heel kleine groep. Heel strategisch waren daar een arme moeder en haar kinderen neergestreken om te bedelen.

ZATERDAG - NAAR ODARE

Hier kan je lezen hoe Aukje dit beleefd heeft.

's Ochtends om 7 uur stond ons vervoermiddel al klaar. Een Mahindra Scorpio, een soort auto als de Mitsubishi Outlander, maar dan van Indiase makelij. Een wagen die hier vaak gebruikt wordt voor moeilijk begaanbaar terrein.

Het is een redelijk comfortabel vehikel waar we goed met ons 8-en in pasten. Het eerste uur was alleen maar geasfalteerde weg, richting Damauli. Onderweg hebben we eerst nog even gegeten. Vlak voorbij Damauli sloegen we linksaf naar het noorden. Ook daar was het eerste gedeelte nog goed berijdbaar, maar daarna begon het echte werk.

Een weg die al kronkelend steeds verder omhoog ging en op veel plaatsen voor een gewone auto absoluut niet te berijden is.

 Zo zag het laatste stuk er op veel plaatsen uit

 De banden hadden het zwaar te verduren

Na ruim een half uur, vlak voor de eindstreep, trok ook onze auto het niet meer, althans met ons er allemaal in. Ongeveer 150 meter van onze bestemming moesten we er uit om het laatste stukje te lopen.

 Uitstappen, het ging niet verder...

 De laatste paar honderd meter te voet

Toen we eenmaal voet op de berg gezet hadden zagen we ook hoever we geklommen waren. We zaten nu op ongeveer 2000 meter hoogte.

 Uitzicht over het dal waar we vandaan kwamen

Ik zei al dat we met 8 personen waren: Grishma en zijn echtgenote Laxmi, Prem en echtgenote Prabha, Aukje en ik, Lazarus (Ram Prasad) en de officiële chauffeur. Prem had de auto met chauffeur gehuurd, maar reed zelf.

 Laxmi (vrouw van Grishma), Prabha en Aukje

Het was bij tienen toen we aankwamen en de dienst zou officieel om 10 uur beginnen. We werden door een aantal kerkgangers en de voorganger hartelijk welkom geheten.

De kerk van Odare is zoals de meesten wel weten bij de aardbeving vorig jaar geheel verwoest. Maar ook het grootste deel van de huizen is daarbij ingestort en er zijn in dit gedeelte, niet ver van het epi-center van de beving, heel wat slachtoffers gevallen. De aardbeving vond plaats aan het eind van de kerkdienst op zaterdagochtend en gelukkig zijn er hier geen slachtoffers gevallen (dat was misschien wel het geval geweest als ze thuis waren geweest).

Door allerlei factoren (vooral van politieke aard), is men pas een paar maanden geleden begonnen met de wederopbouw. Voor elk huis dat verwoest was wordt een tegemoetkoming van 200.000 roepies uitgekeerd (ca. € 1800). Zelfs in Nepal is dat lang niet genoeg om je huis te herbouwen.

De Chepang leefde voornamelijk in mudhouses en die zijn absoluut niet aardbevingsbestendig. Nu worden er degelijke (en veel duurdere) stenen huizen gebouwd. Vanwege de kosten doen ze dat allemaal zelf, maar in de tijd dat de rijst groeit en daarna geoogst moet worden is daar niet veel tijd voor. Mede door dit alles is de herbouw van de kerk ook vertraagd. Alleen de fundamenten liggen er, maar komende maanden hoopt men echt de bouw voort te zetten.

 De voorganger (links) en zijn rechterhand op de fundamenten

Het voorste fundament waar ze op staan is het gedeelte waar de ingang komt. Er achter, nog net zichtbaar ligt het fundament van de achterzijde van het gebouw. Het hele bouwproces wordt begeleid en staat onder supervisie van Naya Gaun Church in Pokhara. Ook vanuit Nederland hebben we hier aan bij mogen dragen.

 

 Op veel plaatsen is men nog druk bezig met de herbouw

 Oud (van wat is blijven staan) en nieuw naast elkaar

 Jongetje kijkt dromerig voor zich uit zittend op bouwmateriaal

Bijkomend probleem is ook nog dat het heel veel moeite kost om al het bouwmateriaal vanuit de vallei op de bestemde plaats te brengen. Grote vrachtwagens kunnen hier niet komen, bovendien kost het allemaal extra.

In de tussentijd mag de kerk zolang (tijdelijk dus) gebruik maken van het gemeenschapshuis. Dit gebouw heeft een ontwikkelingsorganisatie vorig jaar laten bouwen voor de gemeenschap van Odare. Het is wat aan de kleine kant, maar gelukkig hoeven ze niet onder een zeiltje bij elkaar te komen.

 Jonge vrouw uit de kerk

Ik vertelde het al, we waren keurig op tijd (voor onze begrippen), maar de Nepali en zeker de Chepang hebben toch een iets ander tijdsbesef. Het was zeker half elf voor we zelf naar binnen gingen, kwart voor elf voor de dienst begon met zingen en kwart over elf voor de meeste kerkgangers gearriveerd waren. Voor hen de gewoonste zaak van de wereld.

Na een paar liederen werden we eerst officieel welkom geheten. We werden uitgenodigd helemaal vooraan te komen zitten (aan de ene kant Aukje en ik en aan de andere kant Grishma en Laxmi). Om de beurt kregen we een bloemenkrans van gevlochten afrikaantjes om (mala), wat in Nepal een soort eerbetoon aan gasten is. Daarna kon de dienst pas verder.

 Laxmi krijgt haar mala om

Het is bij Nepalese kerkdiensten elke keer weer bijzonder hoe aandachtig men zit te luisteren, tot het eind. Alleen zijn ze er niet zo aan gewend dat de spreker af en toe wat aan ze vraagt... Maar wat er ook om hen heen gebeurt, ze blijven erg aandachtig.

 Ik werd weer vertaald door Grishma

Aukje had een tas vol mutsjes meegekregen voor baby's en peuters (bedankt Marianne), die werden na afloop door Laxmi en Aukje uitgedeeld. De meeste mensen hebben hier als kleding alleen dat wat men aan heeft. De mutsjes werden dankbaar aanvaard.

 Aukje en Laxmi delen de mutsjes uit voor de kleintjes

Deze kleine had nog een verrassing voor Aukje. De kleine moest nodig plassen maar waarschijnlijk heeft ze onderweg naar buiten al wat verloren, want toen Aukje naar buiten liep voelde ze nattigheid!

 Alle 'mutsen' op een rijtje

 Jonge moeder (20) met 2 kleintjes, zonder vader

Deze jonge moeder was er ook erg blij mee. Ze is pas 20 (maar lijkt nog een stuk jonger) en heeft geen echtgenoot, ze staat er helemaal alleen voor met twee prachtige kinderen.

Na afloop moesten we natuurlijk nog met z'n allen op de foto.

 Een gedeelte van de kerkgangers

Er is trouwens meer hulp voor deze mensen vanuit de kerken in Pokhara. Op verschillende plaatsen zijn onder meer watertapplaatsen aangelegd. Tot dan moesten ze vaak een stuk lopen om water uit de rivier te halen.

Het onderhouden van deze installaties is bijvoorbeeld nog een probleem. Het is ze moeilijk aan te leren, ze waren het zo anders gewend. Hierdoor zit de oorspronkelijke kraan er niet meer op (is losgeraakt of stuk gegaan) en is vervangen door een rond stukje hout dat ze er in steken om de doorloop te stoppen...

 Andere projecten worden vanuit Pokhara ook ondersteund zoals deze watertap

Na de dienst zat het er voor ons nog niet op. De voorganger had Grishma gevraagd om een zegen te bidden voor zijn nieuwe huis dat net af was en ook voor dat van zijn broer er naast.

Zo gezegd zo gedaan. Eerst een lied gezongen met elkaar en daarna gebeden voor het huis en daarna nog een keer bij zijn broer. En daarna tot onze verrassing eten! Van het weinige dat ze hebben hadden ze nog een hele maaltijd voor ons gemaakt. Bijzonder gastvrij.

Degene die overigens denken dat dit huisje van 2 kamers met tegels bedekt is: Het is grof stucwerk waarna eerst de contouren van de stenen er op getekend zijn en daarna één voor één met de hand ingekleurd.

Het huisje van zijn broer fraai versierd

Twee broers van de voorganger.

Rond 2 uur 's middags zijn we weer in de auto gestapt voor de terugreis. We hadden een heel bijzonder bezoek achter de rug. We voelen ons rijk gezegend dat we dit mogen en kunnen doen en zo ook andere christenen mogen bemoedigen.

De terugreis was een race tegen de klok waarvan van te voren als vast stond dat die verloren zou worden. De auto moest om 3 uur terug zijn. Het werd uiteindelijk half vier.

We mogen terugkijken op een heel bijzondere dag. Bijzonder ook omdat Aukje dit ook allemaal heeft mee kunnen maken, dat lukt niet altijd om het samen te doen. Moe en zeer voldaan kwamen we terug in Pokhara. Dankbaar dat God dit allemaal mogelijk heeft gemaakt. In Pokhara wachtte ons nog een verrassing, maar daarover volgende keer meer.